حالم خوبه! چون به زمين نزديکم. ريشه هام در اعماق تاريکي گم نمي شن. در جست و جوي آب و روشنايي در حرکت اند. نبض زمين رو مي شنوم. گرماي خاک رو حس مي کنم. نوري که پوسته سخت تنم رو مي شکافه، از جنس آفتابه! مهربون و صميميه. به نواي نور اعتماد مي کنم، قد مي کشم و بالا مي روم. به تو که به من خيره شدي سلام مي کنم. با من خبري هست، که مثل گل، ميل شکفتن داره و مثل ميوه بي تاب رسيدنه! منتظرم باش! من به زودي در رگ هاي احساست جاري مي شم.

حالم خوبه! چون آسمان از من دور نيست. آبي آرام، منو صدا مي زنه. مي تونم تو رنگ آرامش فرو برم. همه رنگ هاي نگاهم رو محو کنم. از محو هم عبور کنم و به ناديده ها، ديده بشم. مي تونم مثل ابري، پر از حادثه بارون بشم. مثل باد، آزاد بشم. مثل مسافر، همواره در سفر باشم. مي تونم متن روشني براي طلوع خورشيد باشم و شبي پر از آواز جيرجيرک ها. مي تونم وسيع باشم. مي تونم روح يک شعر در خيال يک شاعر مهتاب زده باشم. منتظرم باش! من به زودي در روياي تو تعبير ساده اي از خوشبختي مي شم.

حالم خوبه! چون لبخندم حاضره و غم هام هميشه غايب اند. مي تونم با هر بهانه اي در هواي کودکي نفس بکشم، به تلفن همراه کودکي ام زنگ بزنم و ساعت ها بي آن که نياز به شارژ داشته باشم، با کودکي ام گپ بزنم. مي تونم تازگي رو با احساس سپاس از بودن تکثير کنم. مي تونم از لحظه هاي در حال عبور با خودم عکس هاي رنگي بگيرم. مي تونم از روي هر جمله مهرآميز، مشق کنم. مي تونم صداي خنده هامو مثل کفتراي روي بوم، هي پر بدم. مي تونم مزه زندگي توي آبي که مي نوشم باشم. مي تونم طعم لذت توي سيبي که مي بويم باشم. منتظرم باش. به زودي، لحظه ديدار تو با خودت، در قاب آيينه مي شم.

حالم خوبه! چون با درخت ها دوستم. سبزم هنگام بهار و هنگام هجرت به آغوش زمين، زرد و سرخ و نارنجي ام. يکي منو که رو تاب نشستم هل بده! بي تاب کندن از زمين و رسيدن به آسمونم. پر از وسوسه پروازم. يکي هلم بده. مشتاق عبور از درياي توفاني ام. وقت انتظار، صبورم. وقت حرکت، اهل خطر کردنم. وقت ناچاري، تسليمم! منتظرم باش! به زودي يکي تو رو هل مي ده. يکي که عين خودته!

حالم خوبه! چون با چشم هام آشتي ام. با گوش هام رفيقم. وقت سکوت، شنوايم. با روياهام همراهم. وقت بيداري، هشيارم. با زندگي، همبازي ام. وقت بازي، خوشحالم. با آدم ها، دوستم. وقت دوستي حساسم. با عشق، همدلم. وقت عاشقي، ديوانه ام. حالا به من بگو: حال تو چطوره؟ حال من که خوبه!

اگه حالت خوب باشه، خبر خوبيه! انگار يکي به من اضافه شده، وسيع تر شدم. اما اگه حالت بد باشه بايد کمي حوصله کني. تا با هم ريشه هاي حال بد رو بکنيم. حال بد، خودشو با نشونه هايي معرفي مي کنه، نام و نام خانوادگي، محل و روز تولد و بقيه نشونه ها. تو با اين شناسنامه، از احوال خودت باخبر مي شي. مثلاً نشونه هايي مثل: تنبلي، افسردگي، خستگي بي دليل، کلافگي، خشم و زودرنجي، منفي بافي، تنگ نظري، حسادت، ترس و دودلي، اين حالت ها نشونه هاي حال بده!

حال خوب هم نشونه ايي داره مثل: آرامش و صبوري، شادي و سرخوشي، مثبت بيني و نيک انديشي، فعال بودن، مسوول بودن، حساس بودن، مهرورزي کردن، لبخند زدن و خيلي نشونه هاي ديگه.

توجه کن که مبدا و منشا همه اين حالات تو هستي.

نقطه پيدايش هر کدوم از اين حالت ها، تويي!! هيچ کس نمي تونه حال تو رو خوب يا بد کنه، به جز احساس تو و خواست تو.

تو براي رسيدن به حال خوب نبايد به دنبال بهانه هايي خارج از وجودت بگردي، دستگيره هايي که به اون ها بچسبي و با تعلق و وابسته شدن به اون عوامل، احساس خوشايندي به تو دست بده.

اگه تو به دنبال دستگيره باشي هميشه اين خطر هست که اين دستگيره ها لق بشن يا از جا کنده بشن، اون وقته که تو با اولين برخورد سقوط مي کني و تعادلت رو از دست مي دي.

تو بايد بياموزي که به جاي رديف کردن نداشته هات و شمردن بايدها و نبايدها، به چيزهايي نگاه کني که واقعي اند، ملموس و مهم هستند.

چيزهاي واقعي نکاتي هستند که ارتباط مستقيم با نيروهاي حياتي تو دارند. مثل اهميت ساده بودن، آرامش داشتن، صبور بودن، اتکا به نفس داشتن و مصمم و با اراده بودن. اين نشانه ها، هم ملموس اند و هم بسيار مهم، چون غيبت هر کدوم از اين خصوصيات تو رو از نظم و تعادل خارج مي کنه و امکان حرکت و رشد به تو نمي ده و احساس شادماني رو از تو مي گيره.